به "وبلاگ فالنیک ( ایران اچ پی)" خوش آمدید    |   وبسایت فالنیک (ایران اچ پی)
امروز چهارشنبه ۱۶ آذر ۱۴۰۱ - تماس با فالنیک : 8363-021

آموزش رایگان ccna Enterprise؛ آدرس‌دهی در پروتکل TCP/IP چگونه انجام می‌شود؟

در این قسمت از سلسله مقالات آموزش ccna به انواع کلاس‌های IP پرداخته و مواردی مانند قواعد تعریف کلاس‌ها، آدرس loopback، آدرس خصوصی، آدرس APIPA، طرح‌های آدرس‌دهی و… را بررسی می‌کنیم. با فالنیک همراه باشید.

آدرس‌دهی در TCP/IP چگونه است؟

اجازه دهید شروع این بخش را با نمایش دودویی یک آدرس آی‌پی آغاز کنیم تا مطمئن شویم قبل از رفتن به مطالب پیشرفته‌تر که مبتنی بر تبدیل مقادیر باینری به کلاس‌های اعشاری هستند آمادگی اولیه را پیدا کرده‌اید.

مشاوره و طراحی شبکه در فالنیک (ایران اچ پی)
مشاوره و طراحی شبکه در فالنیک (ایران اچ پی) فالنیک با تکیه بر دانش، تخصص و تجربه متخصصین خود، نیازهای مشتریان خصوصی و دولتی خود را بررسی و تحلیل می‌کند. با شماره ۰۲۱۵۴۵۹۱۹۲۴ تماس بگیرید تا از خدمات فالنیک در زمینه مشاوره، طراحی، پیاده‌سازی، نظارت و پشتیبانی شبکه‌های کامپیوتری استفاده کنید.
دریافت مشاوره طراحی شبکه

درک سیستم دودویی (باینری)

از مطالب شماره قبل می‌دانیم که آدرس IP یک آدرس ۳۲ بیتی است که به چهار گروه هشت بیتی تقسیم می‌شود. چهار اکتت معمولاً به عنوان مقادیر اعشاری نمایش داده می‌شوند، اما امکان نمایش آن‌ها به شکل دودویی مشابه حالت زیر وجود دارد:

۱۱۰۰۰۰۰۰        10101000        00000001        00001111

توجه داشته باشید که چهار مجموعه هشت بیتی (یک یا صفر) وجود دارد که در مجموع ۳۲ بیت (هشت × چهار مجموعه) می‌شوند و یک آدرس IP را تشکیل می‌دهند. اکنون اجازه دهید به نحوه نمایش دودویی یک اکتت اشاره کنیم.

مقادیر هشت بیت در هر اکتت در جدول زیر نشان داده شده است. مشاهده می‌کنید که بیت اول در یک اکتت (سمت راست) دارای مقدار اعشاری یک است، بیت دوم دارای مقدار اعشاری دو، بیت سوم دارای مقدار اعشاری چهار است و مقادیر با هر بیت اضافی دو برابر می‌شوند. همچنین، می‌توانید مشاهده کنید که بیت هشتم دارای اعشار ۱۲۸ است.

آدرس‌دهی TCP/IP
آدرس‌دهی TCP/IP

نکته: بیت اول به عنوان بیت کم اهمیت یا بیت مرتبه پایین شناخته می‌شود، در حالی که بیت هشتم به عنوان بیت مهم یا بیت مرتبه بالا شناخته می‌شود.

برای محاسبه مقدار باینری یک اکتت با یک عدد اعشاری مانند ۱۹۲، باید بیت‌هایی را فعال یا در اصطلاح تخصصی «روشن» کنیم تا به عدد ۱۹۲ برسیم. همان‌گونه که در جدول زیر نشان داده شده است.

محاسبه مقدار باینری در آدرس‌دهی TCP/IP
محاسبه مقدار باینری در آدرس‌دهی TCP/IP

در جدول، توجه داشته باشید که بیت هشت و بیت هفت برای ارائه مقدار ۱۲۸ + ۶۴ روشن هستند که برابر با ۱۹۲ است. بیتی که حالت روشن دارد ۱ و حالت خاموش ۰ می‌گیرد. بنابراین ترکیب هشت بیت برای ساخت عدد ۱۹۲ برابر با ۱۱۰۰۰۰۰۰ نیاز است.

پیشنهاد مطالعه

اکنون که می‌دانید چگونه یک مقدار اعشاری را به باینری و یک مقدار باینری را به اعشاری تبدیل کنید، تمرینات زیر را به عنوان کار کلاسی انجام دهید.

تمرین، تبدیل مقادیر اعشاری به باینری را با پر کردن جدول زیر تمرین می‌کنید:

تبدیل مقادیر اعشاری به باینری
تبدیل مقادیر اعشاری به باینری

در تمرین زیر، مقادیر باینری را به مقادیر اعشاری تبدیل کنید.

تبدیل مقادیر باینری به اعشاری
تبدیل مقادیر باینری به اعشاری

آدرس کلاس‌ها در پروتکل IP

هر آدرس IP به یک کلاس آدرس مجزا و مخصوص به خود تعلق دارد. جامعه اینترنتی این کلاس‌ها را برای قرار دادن شبکه‌هایی با اندازه‌های مختلف تعریف کرده است. کلاسی که آدرس IP را توصیف می‌کند، ابتدا شناسه شبکه و بخش‌های شناسه میزبان آدرس، همراه با تعداد میزبان‌هایی را که در آن شبکه پشتیبانی می‌شوند، تعیین می‌کند. آدرس‌های کلاس مختلف عبارتند از کلاس A، کلاس B، کلاس C، کلاس D و کلاس E.

جدول زیر ویژگی‌های مهم کلاس‌های آدرس را که باید در آزمون CCNA در مورد آن‌ها اطلاعات داشته باشید نشان می‌دهد. در ادامه توضیحات کامل‌تری در ارتباط با هر یک از این کلاس‌ها مشاهده می‌کنیم.

آدرس کلاس‌ها

آدرس‌های کلاس A

یک آدرس کلاس A دارای یک ماسک زیر شبکه پیش‌فرض ۲۵۵.۰.۰.۰ است، به این معنی که اکتت اول شناسه شبکه است و سه اکتت آخر نشان‌دهنده بخش شناسه میزبان آدرس است. هر اکتت می‌تواند شامل ۲۵۶ مقدار ممکن (۰-۲۵۵) باشد، بنابراین یک آدرس کلاس A از ۱۶,۷۷۷,۲۱۶ میزبان در شبکه (۲۵۶ × ۲۵۶ × ۲۵۶ ) پشتیبانی می‌کند. در واقع، تنها ۱۶۷۷۷۲۱۴ آدرس معتبر برای استفاده در سیستم‌ها وجود دارد، زیرا دو آدرس در هر شبکه IP وجود دارد که شما مجاز به اختصاص آن‌ها به سیستم‌ها نیستید، زیرا رزرو شده‌اند. این‌ها آدرس‌هایی هستند که همه بیت‌های میزبان روی «صفر» (شناسه شبکه) و همه بیت‌های میزبان روی «یک» (آدرس پخش) را تنظیم کرده و نشان می‌دهند. بنابراین با یک آدرس کلاس A، نمی‌توانید n.0.0.0 یا n.255.255.255 (که n شناسه شبکه شما است) را به هیچ میزبانی در شبکه اختصاص دهید.

نکته امتحانی: شما باید بدانید که چگونه آدرس‌های کلاس A را برای آزمون شناسایی کنید. آدرس‌های کلاس A دارای یک آدرس IP هستند که در آن اکتت اول بین ۱ تا ۱۲۷ و دارای یک ماسک زیر شبکه پیش‌فرض ۲۵۵.۰.۰.۰ هستند. شما همیشه می‌توانید یک آدرس کلاس A را شناسایی کنید، زیرا مقدار اکتت اول بین اعداد «یک» و ۱۲۷ قرار می‌گیرد. اگرچه آدرسی که با ۱۲۷ شروع می‌شود از نظر فنی یک آدرس کلاس A است، اما شما مجاز به استفاده از آدرسی نیستید که با ۱۲۷ شروع می‌شود، زیرا برای آدرس loopback رزرو شده است. نمونه‌ای از آدرس‌های کلاس A آدرس آی‌پی ۱۲.۵۶.۸۷.۳۴ است: اولین اکتت ۱۲ است که در محدوده ۱-۱۲۷ قرار دارد.

آدرس‌های کلاس B

آدرس‌های کلاس B دارای ماسک زیر شبکه پیش‌فرض ۲۵۵.۲۵۵.۰.۰ هستند، به این معنی که دو اکتت اول شناسه شبکه و دو اکتت آخر بخش شناسه میزبان آدرس هستند. این بدان معنا است که ما می‌توانیم ۶۵۵۳۶ میزبان (۲۵۶ × ۲۵۶) در شبکه داشته باشیم. با این‌حال، صبر کنید! فراموش نکنید که دو آدرس رزرو شده را حذف کنید. بنابراین به تعداد ۶۵۵۳۴ آدرس در اختیار ما قرار دارد که قادر به اختصاص به میزبان‌های شبکه هستیم. شما می‌توانید یک آدرس کلاس B را بدون مشکل شناسایی کنید، زیرا اکتت اول با عددی شروع می‌شود که بین ۱۲۸ و ۱۹۱ قرار می‌گیرد. به دلیل تعداد میزبان‌هایی که در یک آدرس کلاس B پشتیبانی می‌شوند، شرکت‌های با ابعاد متوسط ​​از آدرس کلاس B استفاده می‌کنند.

نکته امتحانی: شما باید بدانید که چگونه آدرس‌های کلاس B را شناسایی کنید. آدرس‌های کلاس B دارای یک آدرس آی‌پی هستند که در آن مقدار اکتت اول بین ۱۲۸ و ۱۹۱ است. به یاد داشته باشید که آدرس‌های کلاس B دارای یک ماسک زیر شبکه پیش‌فرض ۲۵۵.۲۵۵.۰.۰ هستند.

آدرس‌های کلاس C

آدرس‌های کلاس C دارای ماسک زیر شبکه ۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵.۰ هستند، به این معنی که سه اکتت اول شناسه شبکه و اکتت آخر شناسه میزبان است. داشتن تنها یک اکتت به عنوان شناسه میزبان به این معنی است که یک آدرس کلاس C می‌تواند تنها از ۲۵۴ میزبان (۲۵۶ – ۲) در شبکه پشتیبانی کند.

در یک آدرس کلاس C مقدار اکتت اول در بازه ۱۹۲ و ۲۲۳ قرار دارد. به‌طور مثال، آدرس آی‌پی ۲۰۲.۴۵.۸.۶ یک آدرس کلاس C است، زیرا ۲۰۲ بین ۱۹۲ و ۲۲۳ قرار دارد. ماسک زیر شبکه این کلاس ۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵.۰ است.

نکته امتحانی: در آزمون CCNA پرسش‌هایی در ارتباط با آدرس‌های کلاس C مطرح می‌شوند، بنابراین باید قادر به شناسایی آدرس‌ها باشید. آدرس‌های کلاس C دارای یک آدرس آی‌پی هستند که مقدار اکتت اول آن در بازه ۱۹۲ و ۲۲۳ قرار دارد. علاوه بر این، به یاد داشته باشید که آدرس‌های کلاس C دارای یک ماسک زیر شبکه پیش‌فرض ۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵.۰ هستند.

پیشنهاد مطالعه

آدرس‌های کلاس D

آدرس‌های کلاس D برای انواع خاصی از برنامه‌های کاربردی در شبکه مثل برنامه‌های چندپخشی (Multicasting) استفاده می‌شود. برنامه‌های Multicasting این توانایی را دارند تا داده‌ها را به‌طور همزمان برای آدرس‌های مختلفی ارسال کنند. از آن‌جایی که آدرس‌های کلاس D برای آدرس‌های چندپخشی استفاده می‌شوند، شما آن‌ها را به‌طور خاص به میزبان‌های شبکه برای ارتباطات عادی شبکه اختصاص نمی‌دهید.

آدرس‌های کلاس D دارای مقداری در اکتت اول هستند که از ۲۲۴ تا ۲۳۹ متغیر است. با این محدوده‌ها، کلاس D دارای پتانسیل ۲۶۸,۴۳۵,۴۵۶ گروه چندپخشی منحصر به فرد است که کاربران می‌توانند از یک برنامه چندپخشی عضو این گروه‌ها شوند.

آدرس‌های کلاس E

نکته خنده‌دار در مورد آدرس‌های کلاس E این است که آن‌ها فقط برای اهداف آزمایشی طراحی شده‌اند، بنابراین شما هرگز آدرس کلاس E را در شبکه نخواهید دید. آدرس‌های کلاس E دارای یک اکتت اول با مقدار بین ۲۴۰ و ۲۴۷ هستند.

نکته امتحانی: با اطمینان خاطر به شما می‌گوییم در آزمون CCNA چندین سوال در ارتباط با شناسایی آدرس کلاس‌های A، B و C مشاهده می‌کنید. از این‌رو، مطمئن شوید که ویژگی‌های هر کلاس مانند محدوده آدرس‌های آن کلاس، تعداد میزبان پشتیبانی شده و ماسک زیر شبکه پیش‌فرض را می‌دانید.

برای این‌که دانش خود در ارتباط با کلاس‌ها و نحوه شناسایی آن‌ها را محک بزنید، در تصویر زیر کلاس‌های متعلق به آدرس‌های IP مختلف و زیرشبکه‌های مرتبط با آن‌ها را مشخص کنید.

شناسایی آدرس ها و کلاس ها
شناسایی آدرس ها و کلاس ها

قواعد تعریف کلاس‌ها (Rules for Defining Classes) در پروتکل IP

اغلب از من سوال می‌شود که طراحان چگونه محدوده آدرس هر کلاس را به دست می‌آورند. طراحان کلاس‌ها این‌کار را با مشخص کردن کرانه هر کلاس تعریف شده بر مبنای قواعد زیر تعیین می‌کنند:

•   آدرس‌های کلاس A: همیشه با صفر شروع می‌شوند. این مقادیر باینری ۰۰۰۰۰۰۰۱ تا ۰۱۱۱۱۱۱۱ یا معادل اعشاری ۱ تا ۱۲۷ هستند. توجه داشته باشید که شما نمی‌توانید آدرس ۰۰۰۰۰۰۰۰ داشته باشید، بنابراین این محدوده از ۱ شروع می‌شود.

•   آدرس‌های کلاس B: همیشه با ۱۰ شروع می‌شوند. این مقادیر باینری ۱۰۰۰۰۰۰۰ تا ۱۰۱۱۱۱۱۱ یا معادل اعشاری ۱۲۸ تا ۱۹۱ هستند.

•   آدرس‌های کلاس C: همیشه با ۱۱۰ شروع می‌شوند. این مقادیر باینری از ۱۱۰۰۰۰۰۰ تا ۱۱۰۱۱۱۱۱ یا معادل ۱۹۲ تا ۲۲۳ هستند.

•   آدرس‌های کلاس D: همیشه با ۱۱۱۰ شروع می‌شوند. این مقادیر باینری از ۱۱۱۰۰۰۰ تا ۱۱۱۰۱۱۱۱ یا معادل ۲۲۴ تا ۲۳۹ هستند.

•   آدرس‌های کلاس E: همیشه با ۱۱۱۱۰ شروع می‌شوند. این مقادیر باینری از ۱۱۱۱۰۰۰۰ تا ۱۱۱۱۰۱۱۱ یا معادل اعشاری ۲۴۰ تا ۲۴۷ هستند.

آدرس Loopback

همان‌گونه که در پاراگراف قبل اشاره کردیم، شما اجازه ندارید به یک میزبان آدرس IP اختصاص دهید که دارای مقدار ۱۲۷ در اکتت اول است. به این دلیل که محدوده آدرس کلاس A در بازه ۱۲۷ قرار دارد که آدرس رزرو شده برای loopback است.

آدرس Loopback برای اشاره به سیستم محلی استفاده می‌شود که به عنوان میزبان محلی نیز شناخته می‌شود. اگر مجبور هستید تا تأیید کنید که نرم‌افزار TCP/IP در سیستم محلی به‌درستی مقداردهی اولیه شده است، حتی اگر آدرس آی‌پی نداشته باشید، می‌توانید به آدرس Loopback که معمولاً با مقدار ۱۲۷.۰.۰.۱ مشخص می‌شود پینگ کنید.

نکته: شما می‌توانید به سیستم محلی خود از طریق خط فرمان با تایپ ping 127.0.0.1، ping localhost یا ping loopback پینگ انجام دهید تا مطمئن شوید که پشته پروتکل TCP/IP روی سیستم شما به‌درستی کار می‌کند یا خیر.

آدرس‌های خصوصی (Private Addresses)

نوع دیگری از آدرس‌ها که باید در مورد آن‌ها اطلاعات کافی داشته باشید آدرس‌های خصوصی هستند. یک آدرس خصوصی را می‌توان به یک سیستم اختصاص داد، اما نمی‌توان از آن برای ارتباطات اینترنتی استفاده کرد. آدرس‌های خصوصی در اینترنت غیرقابل مسیریابی هستند، بنابراین هر سیستمی که از آن‌ها استفاده می‌کند قادر نخواهد بود داده‌ها را به اینترنت ارسال کند. آدرس‌های خصوصی سه محدوده زیر را دارند:

•   10.0.0.0–۱۰.۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵

•   172.16.0.0–۱۷۲.۳۱.۲۵۵.۲۵۵

•   192.168.0.0–۱۹۲.۱۶۸.۲۵۵.۲۵۵

رشد روزافزون اینترنت باعث شد تا دستگاه‌هایی که نیازمند دسترسی به اینترنت بودند از طریق آدرس آی‌پی عمومی قادر به اتصال با اینترنت نباشند، زیرا آدرس‌های در دسترس به‌اتمام رسیدند. بنابراین آدرس‌های خصوصی در داخل شبکه‌ها به کار گرفته شدند، زیرا توسط سیستم‌های دیگر در اینترنت مشاهده نمی‌شوند. علاوه بر این، فناوری برگرداندن آدرس شبکه (NAT) برای ترجمه آدرس خصوصی به آدرس عمومی به‌عنوان راهکاری (موقت) برای حل این مشکل ابداع شد.

نکته امتحانی: برای آزمون CCNA به خاطر داشته باشید که امروزه یکی از مهم‌ترین ملاحظات طراحی شبکه‌ها، استفاده از آدرس‌های خصوصی به صورت داخلی و استفاده از NAT برای ترجمه آدرس خصوصی به آدرس عمومی است تا در اینترنت امکان مسیریابی آن وجود داشته باشد. رویکرد فوق اجازه می‌دهد تا تجهیزاتی مثل رایانه‌ها که دارای آدرس‌های خصوصی هستند از طریق به‌دست آوردن یک آدرس عمومی با استفاده از فناوری NAT به تبادل اطلاعات با یکدیگر بپردازند.

APIPA چیست؟

امروزه سیستم‌ها از ویژگی آدرس‌دهی آی‌پی خصوصی خودکار (APIPA) پشتیبانی می‌کنند. هنگامی‌که یک کلاینت راه‌اندازی می‌شود و نمی‌تواند با سرور DHCP ارتباط برقرار کند، کلاینت به‌طور خودکار یک آدرس ۱۶۹.۲۵۴.x.y را برای خودش پیکربندی می‌کند. اگر مشکلی در سرور DHCP وجود داشته باشد و هیچ یک از سیستم‌های موجود در شبکه نتوانند آدرسی به دست آورند، همه کلاینت‌ها یک آدرس در محدوده آدرس ۱۶۹.۲۵۴ به خود اختصاص می‌دهند تا بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند (زیرا آن‌ها همه در یک شبکه واحد قرار دارند).

البته دقت کنید که APIPA یک دروازه پیش‌فرض ارائه نمی‌کند، بنابراین نمی‌توانید به منابع موجود در شبکه راه دور و اینترنت دسترسی داشته باشید، اما همچنان می‌توانید با سیستم‌های موجود در شبکه خود ارتباط برقرار کنید. هنگام عیب‌یابی برای تعیین این‌که چرا یک ماشین قادر نیست با شبکه ارتباط برقرار کند، باید ابتدا به آدرس آن نگاه کنید. اگر در محدوده ۱۶۹.۲۵۴.x.y قرار دارد به این معنا است که موفق نشده با سرور DHCP ارتباط برقرار کرده و از آن آدرس دریافت کند.

آدرس‌های آی‌پی نامعتبر برای میزبان‌ها (Invalid IP Addresses for Hosts)

سرپرستان شبکه نمی‌توانند آدرس‌های آی‌پی یکسانی را به میزبان‌های موجود در شبکه اختصاص دهند. چرا یک آدرس کلاس C می‌تواند تنها ۲۵۴ میزبان داشته باشد و نه ۲۵۶ داشته باشد؟ دلیل این اختلاف ظاهری این است که دو مورد از این آدرس‌ها از مجموعه میزبان موجود کسر شده‌اند. اولی آدرسی است که تمام بیت‌های آن در شناسه میزبان روی ۰ تنظیم شده‌ که نشان‌دهنده شناسه شبکه است. دومی آدرسی است که تمام بیت‌های آن در شناسه میزبان روی ۱ تنظیم شده‌ که نشان‌دهنده آدرس پخشی شبکه است. به عنوان مثال، در شبکه کلاس C که آدرس ۲۰۰.۱۵۸.۱۵۷.x دارد، آدرس‌های ۲۰۰.۱۵۸.۱۵۷.۰ (شناسه شبکه) و ۲۰۰.۱۵۸.۱۵۷.۲۵۵ (آدرس پخشی) برای اختصاص به میزبان‌ها در شبکه در دسترس نیستند و تعداد موجود را کاهش می دهد. بنابراین امکان تخصیص ۲۵۴ آدرس وجود دارد.

آدرس‌هایی که اکتت اول آن‌ها برابر با ۱۲۷ باشد، نباید به سیستم‌ها اختصاص داده شوند. به یاد داشته باشید که این آدرس به عنوان آدرس loopback رزرو شده است و شما نمی‌توانید آدرس را به هیچ میزبانی اختصاص دهید. به‌طور کلی، آدرس‌های غیرقانونی به شرح زیر خلاصه می‌شوند:

•   هر آدرسی که با ۱۲۷ شروع می‌شود: آدرس آی‌پی که با ۱۲۷ شروع می‌شود برای آدرس loopback رزرو شده است و نمی‌توان آن‌را به یک سیستم اختصاص داد. نمونه‌ای از این آدرس غیر قانونی ۱۲۷.۵۰.۱۰.۲۳ است.

•   همه بیت‌های میزبان روی «صفر» تنظیم شده‌اند: شما مجاز نیستید به سیستمی یک آدرس IP اختصاص دهید که همه بیت‌های بخش شناسه میزبان روی «صفر» تنظیم شده باشد، زیرا این شناسه شبکه است. نمونه‌ای از این آدرس غیر قانونی ۱۳۱.۱۰۷.۰.۰ است.

•   همه بیت‌های میزبان روی «یک» تنظیم شده‌اند: شما مجاز نیستید به سیستمی یک آدرس IP اختصاص دهید که همه بیت‌های میزبان روی ۱ تنظیم شده‌اند، زیرا این آدرس با آدرس پخشی شبکه مطابقت دارد. نمونه‌ای از این نوع آدرس‌های غیرقانونی ۱۳۱.۱۰۷.۲۵۵.۲۵۵ است.

•   یک آدرس تکراری: شما مجاز نیستید به سیستم آدرسی را اختصاص دهید که سیستم دیگری از آن استفاده می‌کند، زیرا باعث خطای آدرس آی‌پی تکراری می‌شود.

عدم مسیریابی داده‌های مربوط به آدرس‌های خصوصی در اینترنت مشکلی به‌وجود نمی‌آورد، زیرا آدرس‌های خصوصی در پشت یک سرور NAT قرار می‌گیرند که آدرس خصوصی را به یک آدرس عمومی که می‌تواند در اینترنت مسیریابی شود، ترجمه می‌کند. آدرس‌های خصوصی نقش مهمی در تعامل کلاینت‌های یک شبکه محلی با یکدیگر دارند. در مقالات آتی اطلاعات بیشتری در ارتباط با NAT کسب می‌کنیم.

برای آن‌که دانش خود در ارتباط با شناسایی درست آدرس‌های معتبر را محک بزنید در جدول زیر، مشخص کنید که یک آدرس معتبر برای تخصیص به یک سیستم در شبکه چیست و اگر آدرسی نامعتبر است، دلیل آن‌را مشخص کنید.

آدرس معتبر و غیر معتبر برای میزبان ها
آدرس معتبر و غیرمعتبر

طرح‌های آدرس‌دهی (Addressing Schemes)

در یک شبکه، داده‌ها را می‌توان به چند روش مختلف به مقصد ارسال کرد:

  1. از طریق یک آدرس تک‌پخشی (unicast)،
  2. از طریق یک آدرس همه‌پخشی (Broadcast)
  3. از طریق یک آدرس چندپخشی (Multicast)

تفاوت هر یک از روش‌های فوق به شرح زیر است:

•   Unicast: اطلاعات را به یک سیستم ارسال می‌کند. با استفاده از IP این‌کار از طریق ارسال داده‌ها به آدرس آی‌پی سیستم مقصد انجام می‌شود.

•   Broadcast: اطلاعات را به همه سیستم‌های موجود در شبکه ارسال می‌کند. داده‌هایی که برای همه سیستم‌ها ارسال می‌شوند با استفاده از آدرس پخشی ارسال می‌شوند. نمونه‌ای از آدرس پخشی برای یک شبکه ۱۹۲.۱۶۸.۲.۲۵۵ است. آدرس پخشی با تنظیم تمام بیت‌های میزبان بر روی ۱ و سپس تبدیل اکتت به یک عدد اعشاری تعیین می‌شود. علاوه بر این، یک آدرس همه‌پخشی internetwork نیز وجود دارد که برابر با ۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵ است که برای داده‌هایی در نظر گرفته شده که قرار است برای همه شبکه‌ها ارسال شود.

•   Multicast: اطلاعات را به گروه انتخابی از سیستم‌ها ارسال می‌کند. به‌طور معمول، این فرآیند در ارتباط با سیستم‌هایی که آدرس چندپخشی دارند انجام می‌شود. در ادامه هر داده‌ای که به آدرس چندپخشی ارسال می‌شود توسط همه سیستم‌های عضو در آدرس دریافت می‌شود. اکثر آدرس‌های چندپخشی با مقدار ۲۲۴.x.y.z آغاز می‌شوند و به عنوان آدرس‌های کلاس D در نظر گرفته می‌شوند.

خرید سرور با بهترین قیمت و گارانتی طلایی فالنیک
فالنیک با دارا بودن سبد کاملی از سرورهای اچ پی و تنها دارنده گارانتی رسمی و معتبر سرور اچ پی در ایران، خرید سرور را با گارانتی طلایی، سرویس دوره ای و مشاوره خرید رایگان ارائه می‌کند. شماره تماس مشاوره و اطلاع از قیمت سرور: ۰۲۱۵۴۵۹۱۹۱۴
خرید سرور


نویسنده :

ارسال دیدگاه



خرید سرور hp
شارژ کارتریج
نصب و راه اندازی شبکه
خرید استوریج
پادکست
ایبوک فالنیک
تک تاک
نویسنده مهمان فالنیک
سوئیچ شبکه
استفاده از مطالب سایت فالنیک (ایران اچ پی) فقط برای مقاصد غیر تجاری و با ذکر منبع بلامانع است. کلیه حقوق سایت متعلق به فالنیک (ایران اچ پی) است.